رسم بندگی۸ ؛ نماز چگونه دلبستگی به دنیا را درمان می‌کند؟
در حال نماز که فکر افراد معمولاً در جاهای دیگر است، آن جاها همان دنیای آن فرد است. اگر آن جاها را بنویسد، نسخه‌اش همان نماز است؛ یعنی این نماز ــ حتّی نماز آدم حواس‌پرت ــ اثری که دارد، [این است که] دوای دردش را در آن نوشته. اگر این فرد مثلاً بگوید «من "مالِكِ یَومِ الدّین" را که میگفتم یا یک وقتی [دیگر]، رفتم در مباحثه با آقای فلان، بعد رفتم مثلاً سر اجاره‌ی منزل»، دنیایش همینها است.
اینها را باید بنویسد و اوّل اینها را علاج کند؛ از این ناحیه باید فکرش را و دلش را آزاد کند؛ برای نماز بعدی این کار را بکند. بعد ممکن است که هر باری یک چیزهایی رخ بنماید؛ چون شما یک عدّه را که قلع‌وقمع کردید، در مرحله‌ی بعد، عدّه‌ی دیگری می‌آیند؛ ولی نسخه‌ی علاقه‌ی به دنیا که «رَأسُ کُلِّ خَطیئَة» است، در نماز دیده میشود.
مجموعه #رسم_بندگی نکات معنوی و اخلاقی برگرفته از درس‌های حضرت آیت‌الله سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای است که به مرور توسط رسانه رهبر معظم انقلاب منتشر خواهد شد.
